23 mrt 2016

Aangeslagen door de aanslagen: Bruxelles ma belle?

Aangeslagen door de aanslagen: Bruxelles ma belle ? In shock, triest en ook boos. Gevoelens die ik gisteren voelde toen het nieuws van de verschrikkelijke aanslagen in de luchthaven en in de Brusselse metro bekend werd.  Een ware ravage. Verschrikkelijk voor alle slachtoffers en hun familie. We hadden het zelf kunnen zijn. Of iemand die we kennen. Of iemand die we via via kennen. En zelfs als we niemand van de slachtoffers kennen, het gebeurde allemaal in onze vertrouwde omgeving. Bijna letterlijk om de hoek. Het boosaardige gezicht van terreur en blind fanatisme keek ons recht aan en sloeg genadeloos toe. Die ochtend vroeg op pad op mijn fiets -zoals steeds door hartje Molenbeek- leek het nochtans een mooie dag te worden. De zon scheen, prima fietsweer. De laatste drukke werkweek voor de paasvakantie stond voor de deur. Er stond die dag trouwens heel wat interessants op de agenda van de commissie leefmilieu in het Brussels parlement. Veel thema's waar ik me als Brussels parlementslid mee bezig hou en waar ik als Brusselaar oprecht bezorgd over ben: de slechte luchtkwaliteit, het verdwijnen van groen en natuur in een grootstad, de leefbaarheid in al zijn aspecten van een stad van 1,1 miljoen inwoners die dagelijks nog een half miljoen pendelaars, toeristen en expats erbij te verwerken krijgt.

Ik had nog net in een flard bij het ochtendnieuws de "ontploffingen" op de luchthaven meegepikt maar stond er toen niet bij stil dat dit het startpunt zou zijn van wat wellicht de ergste terroristische aanval op Brussel zou zijn. De aanvallen op  de luchthaven waren in die zin niet op het Vlaamse Zaventem ? zoals sommige media maar al te graag benadrukten - maar strategisch op de Brussels nationale luchthaven. Brussel kan je in deze niet alleen zien als een "vreemd" stadsgewest, maar als hoofdstad van België en van Europa. Moorddadige aanvallen. Nochtans zijn we als Brusselaars al jaren die permanente "aanvallen" vanuit Vlaanderen en vanuit de nationale  media gewoon: dat we slecht bestuurd zijn, dat er vanalles vierkant loopt. Waar er bij wijze van spreken alleen maar werkloze nietsnutten, terroristen, armoezaaiers en Fransdolle mensen wonen. Brussel als plaats van Sodom en Gomorra. Brussel als kweekvijver van radicale fanatici en terroristen. Of nee het is nu geüpdatet naar  "The hellhole of the world". Dit heeft een naam:  "Brussel bashen" waar Vlaams minister voor Brussel Gatz recent zich nog boos over maakte. En terecht. Maar als je mij vraagt wel een beetje laat. Dat bashen en de verwaarlozing van Brussel gebeurt immers al jaren. Zoals gif dat beetje bij beetje wordt toegediend maar erg dodelijk kan zijn. En niemand van onze "nationale" boegbeelden - zeker niet in Vlaanderen - die het echt opneemt voor Brussel. Een stad  die door veel Vlamingen niet meer als hun hoofdstad wordt beschouwd. Ondertussen is het al Antwerpen boven. Brussel waar veel Vlamingen enkel nog willen werken, consumeren, maar er vooral niet willen wonen. En die ook niet bereid zijn om extra te investeren in Brussel. De jarenlange onderfinanciering van de Brusselse politiezone West - een zone met 220.000 inwoners met o.a. Molenbeek- wegens de systematische weigering vanuit Vlaanderen en Wallonië om meer middelen toe te staan voor de Brusselse lokale politie met een degelijke buurtwerking heeft een prijskaartje. Een prijskaartje met grote gevolgen als we de aanslagen van gisteren zien. De verwaarlozing van Brussel gebeurt niet alleen door Vlaanderen maar ook door het federale niveau. Denk maar aan alle de federale musea waarvan sommige  collecties bijna letterlijk in het water komen te staan of waar restauratiestellingen van de jaren 80 aan het Justitiepaleis nu zelf moeten gerestaureerd worden. Om dan niet te spreken van de verwaarlozing van Brussel door de Franse gemeenschap die er maar niet in slaagt om in Brussel degelijk kwaliteitsvol onderwijs voor iedereen te organiseren. Maar is dat niet allemaal de fout van de Brusselaars zelf, dan ? Het klopt inderdaad dat al jaren de machtspartijen PS en MR het beurtelings voor het zeggen hebben in Brussel. En dat zij helaas vaak ouderwetse oplossingen aanreiken voor hedendaagse grootstedelijke problemen.  En dat er onnozele taboes zijn om te raken aan gemeente en andere grenzen en de vermaledijde gemeentelijke autonomie. De 19 Brusselse baronnen die door een afwezige zwakke Minister President met rust worden gelaten. Om nog maar te zwijgen over de verpletterende verantwoordelijkheid van machtige politici als Philippe Moureaux die in Molenbeek als een "dieu" 20 jaar aan de macht was en de andere kant opkeek voor samenlevingsproblemen. En te pas en te onpas "vous stigmatisez"  of "vous avez les discours d'extrème droit" bulderde waardoor elke kritische noot gesmoord werd. Maar toch?. Toch  kunnen we niet zeggen dat wat ons gisteren is aangedaan dat dit allemaal de fout is van de Brusselaars zelf. Want niet alleen Moureaux en consoorten konden hard roepen. De luidste roepers die het maar al te graag negatief over Brussel hebben zijn diegenen die er eigenlijk nooit komen en geen warm hard hebben voor Brussel. En helaas zijn het die grootste roepers die de meeste airplay krijgen in de "nationale" media. En hoe vaak heb ik me al geërgerd dat ze Brussel als blinde vlek aangeven in onze "nationale" media. Hoe vaak heb ik me geërgerd aan al die zogenaamde Brussel kenners die er niet wonen, nooit gewoond hebben en er nooit zullen wonen, maar tot treurens toe door de media worden opgevoerd als de grote Brussel kenners. Hetzelfde gevoel dat men kan hebben bij een man die uitlegt dat tandpijn eigenlijk veel erger is dan weeën. Helaas is dit allemaal niet zo onschuldig: want door die desinteresse, foute beeldvorming en door die roepers zijn er de laatste jaren beleidsmatig ook foute keuzes gemaakt m.b.t Brussel, is er onvoldoende geïnvesteerd in Brussel als meervoudige hoofdstad, in de mensen die er wonen. En worden positieve projecten soms met één pennenstreek  gewist. Ik weet het allemaal nu eventjes niet meer. Nog aangeslagen door de aanslagen?. Hoe zal het verder gaan met Brussel?  Hoe zal het leven er na 22 maart voortaan uitzien ? Gaat iedereen angstig wegblijven uit Brussel?  Moeten we écht leren leven met nog meer geweld en andere terroristische aanslagen  ? Hoe zit het met het samenleven in verscheidenheid? Is het überhaupt nog mogelijk om samen te leven in een stad met verschillende snelheden, religies, nationaliteiten, visies? Hoe weerbaar en veerkrachtig is Brussel ? Blijft Brussel kind van de rekening van gescheiden ouders ? Blijven we een communautaire speelbal?  Allemaal vragen die nu in mijn hoofd tollen. En waarvan ik hoop dat er spoedig antwoorden volgen.  

Reacties

Please check your e-mail for a link to activate your account.